Kutsal Kitap 1.Selanikliler 2

Kutsal Kitap İncil'de, 1. Selanikliler kitabının 2. bölümü, Pavlus'un Selanik'teki Hristiyanlara yazdığı ilk mektubun bir parçasıdır ve Pavlus'un Selanik'teki hizmeti ve onların arasında geçirdiği zaman hakkında bilgiler içerir.

Kutsal Kitap İncil'de, 1. Selanikliler kitabının 2. bölümü, Pavlus'un Selanik'teki Hristiyanlara yazdığı ilk mektubun bir parçasıdır ve Pavlus'un Selanik'teki hizmeti ve onların arasında geçirdiği zaman hakkında bilgiler içerir. Bu bölümde Pavlus, hem kendi hizmetinin karakterini hem de Selaniklilerin imanını ve sevgisini över.

Pavlus'un Hizmeti ve Davranışları

Hizmetin Karakteri: Pavlus, Selanik'teki hizmetinin başarısız olmadığını ve oradaki çabalarının boşa gitmediğini vurgular. Filipi'de çektikleri sıkıntılardan sonra Selanik'e geldiklerini ve Tanrı'nın yardımıyla cesaretle Tanrı'nın müjdesini ilan ettiklerini belirtir (2:1-2).

Dürüstlük ve Saflık: Pavlus, müjdenin bildirilişinde aldatma, sahtekârlık veya hileye başvurmadıklarını vurgular. Tanrı'nın kendilerini uygun gördüğünü ve müjdeyi emanet ettiğini belirterek, insanları hoşnut etmek yerine Tanrı'yı hoşnut etmeye çalıştıklarını ifade eder (2:3-4).

Maddi Çıkar Gütmeme: Pavlus, insanlardan övgü veya maddi kazanç beklemediklerini, aksine nazik ve sevgi dolu olduklarını belirtir. Tıpkı bir annenin çocuklarına bakması gibi, kendilerini Selaniklilere adadıklarını ve onların ruhsal iyilikleri için her türlü fedakarlığı yaptıklarını söyler (2:5-8).

Çalışkanlık ve Özveri: Pavlus, gece gündüz çalışarak kimseye yük olmadan müjdeyi yaydıklarını hatırlatır. Onların arasında kutsal, doğru ve kusursuz bir şekilde davrandıklarını ve bir baba gibi onları teşvik edip teselli ettiklerini belirtir (2:9-12).

Selaniklilerin İmanı ve Zulümler

Tanrı'nın Sözüne İman: Pavlus, Selaniklilerin Tanrı'nın sözünü kabul ettiklerini ve bu sözün içlerinde etkin olduğunu över. Onların, Yahudiye'deki Hristiyanlar gibi, kendi halklarından zulüm gördüklerini fakat buna rağmen imanlarında sabit kaldıklarını belirtir (2:13-14).

Zulüm ve Engel: Pavlus, Yahudilerin hem Rab İsa'yı hem de peygamberleri öldürdüklerini ve şimdi de kendilerine zulmettiklerini söyler. Bu kişilerin, müjdenin diğer milletlere ulaşmasını engellemeye çalıştıklarını ve Tanrı'nın gazabının üzerlerine geldiğini belirtir (2:15-16).

Pavlus'un Özlemi ve Endişesi

Ayrılık ve Özlem: Pavlus, Selaniklilerden ayrılmak zorunda kaldıktan sonra onları çok özlediğini ve yanlarına dönmek istediğini ifade eder. Birçok kez bu arzusu olmasına rağmen, Şeytan'ın onları engellediğini belirtir (2:17-18).

Sevinç ve Gurur: Pavlus, Selaniklilerin onun sevinç kaynağı, gurur tacı ve Mesih'in gelişinde onur vesilesi olduklarını belirtir. Onların imanlarının kendisi için büyük bir mutluluk ve gurur kaynağı olduğunu ifade eder (2:19-20).

Bu bölümde Pavlus, Selaniklilere olan sevgisini, hizmetinin dürüstlüğünü ve onlara olan bağlılığını dile getirir. Ayrıca, onların imanlarını över ve onlarla tekrar buluşma arzusunu ifade eder. Bu bölüm, Hristiyan hizmetinin ve topluluğunun nasıl olması gerektiğine dair önemli dersler içerir.

1.SELANİKLİLER 2

Pavlus'un Selanik'teki Hizmeti

1 Kardeşler, size yaptığımız ziyaretin boşa gitmediğini siz de biliyorsunuz. 2 Bildiğiniz gibi, daha önce Filipi'de eziyet görmüş, aşağılanmıştık. Ama şiddetli karşı koymalara rağmen, tanrısal Müjde'yi size duyurmak için Tanrımız'dan cesaret aldık. 3 Çağrımız yalana ya da kirli bir amaca dayanmıyor; bunun hileli bir yönü de yoktur. 4 Tersine, Tanrı tarafından Müjde'yi emanet almaya layık görüldüğümüz için, insanları değil, yüreklerimizi sınayan Tanrı'yı hoşnut edecek biçimde konuşuyoruz. 5 Bildiğiniz gibi, hiçbir zaman pohpohlayıcı sözlerle ya da açgözlülüğü örten bir maskeyle gelmedik. Tanrı buna tanıktır. 6 İnsanlardan –ne sizden ne başkalarından– gelecek övgünün peşinde de değildik. 7 Mesih'in elçileri olarak size ağırlığımızı hissettirebilirdik. Ama çocuklarını bağrına basan bir anne gibi size şefkatle davrandık. 8 Sizlere öylesine gönülden bağlanmıştık ki, sizinle yalnız Tanrı'nın Müjdesi'ni değil, kendi canlarımızı da paylaşmaya razıydık. Çünkü sizi o denli çok sevdik!

9 Evet, kardeşler, nasıl uğraşıp didindiğimizi anımsarsınız. Hiçbirinize yük olmamak için gece gündüz çalıştık, Tanrı'nın Müjdesi'ni size duyurduk. 10 İman eden sizlere karşı davranışımızın ne denli kutsal, adil, kusursuz olduğuna siz tanıksınız; Tanrı da buna tanıktır. 11 Bildiğiniz gibi, bir baba çocuklarına nasıl davranırsa, her birinize öyle davrandık. 12 Sizi yüreklendirdik, teselli ettik; sizleri egemenliğine ve yüceliğine çağıran Tanrı'ya yaraşır biçimde yaşamaya özendirdik.

13 Tanrı'ya sürekli şükretmemiz için bir neden daha var: Tanrı sözünü bizden duyup kabul ettiğiniz zaman bunu insan sözü olarak değil, gerçekte olduğu gibi, Tanrı sözü olarak benimsediniz. Siz imanlılarda etkin olan da bu sözdür. 14 Çünkü kardeşler, siz Tanrı'nın Yahudiye'de bulunan ve Mesih İsa'ya bağlı olan kiliselerini örnek aldınız. Onların Yahudiler'den çektiği sıkıntıların aynısını siz de kendi yurttaşlarınızdan çektiniz. 15-16 Rab İsa'yı ve peygamberleri öldüren, bize de zulmeden Yahudiler'dir. Öteki uluslardan olanlarla konuşmamızı ve böylece onların kurtulmasını engellemekle Tanrı'nın hoşnutsuzluğuna yol açıyor ve bütün insanlara karşı geliyorlar. Böylece durmadan günahlarına günah katıyorlar . Sonunda Tanrı'nın gazabına uğradılar.

Geciken Ziyaret

17 Kardeşler, kısa bir süre için düşüncede olmasa da bedende sizden ırak düştük. Ama büyük bir özlemle yüzünüzü yeniden görmek için çok çaba gösterdik. 18 Evet, yanınıza gelmek istiyorduk. Hele ben Pavlus, bunu birkaç kez istedim. Ama Şeytan bize engel oldu. 19 Umudumuz, sevincimiz kimdir? Rabbimiz İsa geldiğinde O'nun önünde övüneceğimiz zafer tacı nedir? Siz değil misiniz? 20 Evet, övüncümüz ve sevincimiz sizsiniz.